Τμήματα Ενηλίκων

 

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

Στὴν Ἑλληνικὴ Ἀγωγή, ἡ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀρχίζει ἁπλά, μεθοδικὰ καὶ ἀβίαστα. Δὲν χρειάζεται λεπτομερὴς καὶ σχολαστικὴ ἐπεξεργασία. Ἡ Γραμματικὴ καὶ τὸ Συντακτικό θα ἀναλυθοῦν τόσο μόνον ὅσο χρειάζεται γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ μηχανισμοῦ τῆς γλώσσας. Όχι ὡς αὐτοσκοπός. Κυριότερη διδακτικὴ ἀπαίτηση παραμένει ἡ ἀναγνώριση τῆς κοινῆς ρίζας καὶ των διαχρονικῶν στοιχείων ποὺ εἶναι πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσο νομίζει κανείς, φτάνει νὰ ἐπισημανθοῦν. Όλα τὰ κείμενα εἶναι κατάλληλα γιὰ μελέτη καὶ διδαχή. Δὲν ὑπάρχουν δύσκολοι συγγραφεῖς. Σὲ ὄλων των δημιουργῶν τὰ ἔργα ὑπάρχουν χωρία εὐκολονόητα καὶ κατάλληλα πρὸς ἐπεξεργασία. Ἀκόμη καὶ ὁ Ησίοδος καὶ ὁ Ὅμηρος εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναλυθοῦν, ἐπιλεκτικά, ἀπὸ τὸν πρῶτο κιόλας χρόνο σπουδῶν.

 

Προσφέρεται καὶ μέσω διαδικτύου.

 

ΟΜΗΡΟΣ

 

Θέμα τοῦ μαθήματος θὰ εἶναι τόσο ὁ ἴδιος ὁ Ὅμηρος ὡς ἱστορικὸ πρόσωπο ὅσο καὶ τὰ ἀθάνατα ἔπη ποὺ μᾶς ἄφησε. Παρόλο ποὺ σήμερα εἶναι πλέον γνωστὸ πὼς ὁ Ὅμηρος μόνο «παραμύθια» δὲν ἀφηγήθηκε καὶ πὼς ὁ μύθος εἶναι κάτι ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν ἁπλῶς φανταστικὴ ἀφήγηση, ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν ἄγνωστες πολλὲς ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πτυχὲς τοῦ ὁμηρικοῦ ἔργου.

Τὸ μάθημα θὰ ἔχει τόσο ἱστορικὸ ὅσο καὶ φιλοσοφικὸ χαρακτήρα.

 

Προσφέρεται καὶ μέσω διαδικτύου.

 

 

ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ολβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν

 

Ὁ Εὐρυπίδης ἔλεγε ὅτι εἶναι εὐτυχὴς ὅποιος γνωρίζει τὴν Ἱστορία. Στὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας γίνεται μία πλήρης ἐξιστόρηση τῶν γεγονότων τῆς γενέσεως, τῆς ἀκμῆς καὶ τῆς παρακμῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ἀπὸ τὴν ἀρχή, παράλληλα μὲ τὴν γένεση τῆς Ρώμης ποὺ τελικὰ κατέκτησε τὸν κόσμο. Ἀπὸ τοὺς Φαραώ, τὴν Δυναστεία τῶν Ἀχαιμενιδῶν, τὴν Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία, τὴν Σπάρτη, τὸν Μ. Ἀλέξανδρο, μέχρι τὸν Ἰούλιο Καίσαρα καὶ τὸν Μ. Κωνσταντῖνο.

 

Μία συνολικὴ ἐπισκόπηση τῆς ἀρχαίας ἱστορίας ἀπὸ τοὺς ἀρχαϊκοὺς χρόνους καὶ τὴ γέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου, ἕως καὶ τὴν Αλωση τοῦ 1453.

Ἀπευθύνεται σὲ ὁποιονδήποτε θέλει νὰ καταλάβει το πῶς λειτουργεῖ ὁ ἱστορικὸς χρόνος καὶ πῶς διαμορφώνονται μέχρι καὶ σήμερα οἱ ἐξελίξεις.

 

Προσφέρεται καὶ μέσω διαδικτύου.

 

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ἡ πιὸ ἄγνωστη ἀλλὰ καὶ κρίσιμη περίοδος τῆς Ἱστορίας μας, ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Νέας Ρώμης, ἕως τὴν Αλωση τοῦ 1453. Ἡ ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ εἰσβολὴ τῶν Βαρβάρων, ἡ πτώση τῆς Δύσεως καὶ ἡ ἐθνογένεση τῶν κρατῶν τῆς Εὐρώπης. Τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Πτώση τῆς Ἑλληνικῆς Αὐτοκρατορίας. Μὲ ἱστορικὲς παραπομπές, χάρτες καὶ τὴν ἐπίδραση τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν γεγονότων, στὴ σημερινὴ ἐποχή.

 

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ

 

Ἡ «Ἐτυμολογία» ἐνεργοποιεῖ τὴν ἀγχίνοιαν ὅλων μας καὶ μᾶς βοηθᾶ νὰ ἀντιληφθοῦμε ( ἀντὶ + λαμβάνω: πιάνω ) τὸν ἀρχαῖον ἑλληνικὸν Λόγον καὶ πολιτισμὸν καὶ νὰ κατανοήσουμε τὰ ἀπαράμμιλα κείμενα τῆς ἀθανάτου κληρονομιᾶς μας.

Τὰ πρόσωπά μας ἀστράπτουν, κυριολεκτικά, ἀπὸ χαρά, ὅταν ἀποδεικνύουμε, σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες τῆς ἐτυμολογίας, πὼς οἱ λέξεις ἀπὸ τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου καὶ τοῦ Ἡσιόδου, ἀπὸ τὶς τραγῳδίες τοῦ Αἰσχύλου καί, ἐν ὀλίγοις, ἀπὸ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ γραμματεία, ἔχουν σχέσι μὲ λέξεις τῆς καθομιλουμένης.

Ἔτσι κατανοοῦμε, αὐτομάτως, πὼς ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἐνιαία καὶ τὴν ἀγαπᾶμε εἰς βάθος.  Ἀγαπάω < ἄγαν: ὑπερβολικῶς + πάομαι: κτῶμαι, εἶναι κάτι κτῆμα μου. Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ἡ τόσο «ὑπερβολική» καί «ὑπερβάλλουσα» σὲ ἀξίαν, εἶναι, πραγματικά,  τὸ κτῆμα «ἐς ἀεί» ποὺ μᾶς κληροδότησαν οἱ πρόγονοί μας.

 

Προσφέρεται καὶ μέσω διαδικτύου.

 

 

ΚΥΚΛΟΣ ΑΠΟΚΡΥΦΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

 

Μυητικὴ διδασκαλία κατὰ τὰ πρότυπά των Ἑλλήνων.

 

Ἡ μύησις στὰ μυστήρια κατὰ τὴν προϊστορικὴ καὶ ἱστορικὴ ἐποχή, ἦταν ὅ,τι καλλίτερο μποροῦσε νὰ ἐπιτύχει ὁ Ἕλλην, ὅταν ἐξέφραζε τὴν ἐλεύθερη βούλησή του νὰ συμμετάσχει σὲ αὐτά.

 

Ἡ μύησις αὐτὴ δύναται νὰ ἐπιτευχθεῖ μέσα ἀπὸ τὴν διδασκαλία κειμένων ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἀρχαία μυσταγωγία, ἀπὸ τὸν κύκλο τῆς ἀπόκρυφης γνώσεως.  Τὸ πρόγραμμα περιλαμβάνει τὴν προσήκουσα γιὰ τὴν ὅσο δυνατὴ προσέγγιση στὴν ὁλοκλήρωση τοῦ μυητικοῦ κύκλου, διδασκαλία, μὲ τὸν τρόπον ποὺ ἀκολουθοῦσαν καὶ τότε:

 

Μύησις - Σύστασις - Ἐποπτεία - Διαλογισμός.

 

Γιὰ πρώτη φορά, ἕνα μάθημα στὶς προδιαγραφὲς τῶν ἀρχαίων Μυστῶν.

 

Προσφέρεται καὶ μέσω διαδικτύου.

 

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

 

Ἡ ἑλληνικὴ λογοτεχνία ἀρχίζει γιὰ ἐμᾶς μὲ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη, ἔργα δηλαδὴ ὥριμης τελειότητας. Ὁ εὐρωπαϊκός, καὶ ὄχι μόνο, στοχασμὸς ἀρχίζει μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες. Στὴν ἐποχὴ τοὺς διαμορφώνεται ἕνας μοναδικὸς τρόπος θεώρησης τοῦ κόσμου καὶ ἐμφανίζεται μπροστὰ μας ἕνα φῶς ποὺ ἡ λάμψη τοῦ κυριαρχεῖ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ἡ ἀνακάλυψη τοῦ δραστήριου ἐπιστημονικοῦ πνεύματος εἶναι δική τους προσφορὰ καὶ ἡ ὕπαρξή του ὀφείλεται στὴν συνείδηση ποὺ ἀποκτᾶ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. «Τέτλαθι καρδίη», ἄντεξε καρδιά μου (Ὅμηρος), «γίνου οἶος ἐσσί», γίνε αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶσαι (Πίνδαρος), «γνώθι σεαυτόν», γνώρισε τὸν ἑαυτό σου (Χίλων Λακεδαιμόνιος) εἶναι μερικὲς μόνο ἀπὸ τὶς πολύτιμες πνευματικὲς παρακαταθῆκες τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ στοχασμοῦ ποὺ μᾶς συντροφεύουν ἕως τὶς ἡμέρες μας καὶ μᾶς τροφοδοτοῦν γόνιμα.

 

Τὰ ἔργα τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης ἐπικοινωνοῦν ἄμεσα μὲ τὸν σύγχρονο ἀναγνώστη καὶ τὸν συγκινοῦν βαθιά. Χωρὶς αὐτὰ ὁ πολιτισμὸς δὲν θὰ ἦταν ἁπλῶς διαφορετικός. Θὰ ἦταν ἀποσπασματικὸς καὶ φτωχός, γιατί θὰ ὑστεροῦσε στὰ μεγάλα πνευματικὰ ἐπιτεύγματα. Ἀπόγονοι αὐτοῦ του πολιτισμοῦ τὸν φέρουμε μέσα μας, στὴ λέξη του καὶ τὸ ἦθος του. Ἃς παρακολουθήσουμε τὴν δημιουργικὴ πορεία του καὶ ἃς νοιώσουμε τὴν δύναμη καὶ τὸ μεγαλεῖο του. Ἃς ἐντρυφήσουμε στὰ μνημεῖα τῆς γραμματείας ποὺ μᾶς κληροδότησε κι ἃς ἀπολαύσουμε τὴ γλώσσα του, ἄμεσο φορέα σκέψης καὶ τεκμήριο ποιοτικῆς ἀνύψωσης.

 

Ἡ μελέτη τῶν βασικῶν του σταθμῶν ἀπὸ τὴ γένεση τῆς ποίησης, τὴν ἀρχὴ τῆς τραγωδίας, μέχρι τὴν μετάβαση στὸν ἐπιστημονικὸ ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν φιλοσοφία θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἀντιμετώπισαν τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν φύση. Τὸ πρόβλημα γνώσης, ὅπως τέθηκε στοὺς χρόνους τους, ὁ σχηματισμὸς τῆς ἱστορικῆς συνείδησης καὶ ἡ διαμόρφωση ἐπιστημονικῆς ὁρολογίας, ὁ ἀνθρωπισμὸς κι ἡ προτροπὴ γιὰ ἀρετή, εἶναι μερικοὶ μόνον ἀπὸ τοὺς παράγοντες ποὺ μετέτρεψαν τὰ ἑλληνικὰ πνευματικὰ εὐρήματα σὲ κοινὸ κτῆμα τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ «ἒς ἀεί».

 

Προσφέρεται καὶ μέσω διαδικτύου.

  

ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ - ΟΜΙΛΙΑ

 

Τὸ δρᾶμα εἶναι φαινόμενον ἑνὸς μεγάλου πολιτισμοῦ, τοῦ πιὸ μεγάλου σίγουρα πνευματικοῦ πολιτισμοῦ στὴν Ἱστορία.

 

῞Ομηρός ἐστι καὶ πατὴρ κωμῳδίας καὶ σατυρικῆς ἅμα καὶ τραγῳδίας ἄλλης τε πάσης ἐν λόγοις εὐτεχνίας.

 

Πῶς καὶ γιατὶ ἐφευρέθη, καὶ τί ἐστὶ τὸ δρᾶμα; Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀπορίες ἀπαντήσεις δίνει ὁ Ἀριστοτέλης στὸ ἔργο του «Ποιητική».

 

Διότι ἡ τραγῳδία εἶναι μίμησις ὄχι ἀνθρώπων ἀλλὰ πράξεων καὶ ζωῆς, καὶ ἡ εὐτυχία καὶ δυστυχία σὲ πράξεις ἔγκεινται,…( ἡ γὰρ τραγῳδία μίμησίς ἐστιν οὐκ ἀνθρώπων ἀλλὰ πράξεων καὶ βίου, καὶ εὐδαιμονία καὶ κακοδαιμονία ἐν πράξει ἐστίν,… )

 

Μελετώντας, λοιπόν, τὴν «Ποιητική» καὶ ἀποσπασματικὰ τοὺς ἀρχαίους δραματουργούς, ( ἡ γὰρ τῆς τραγῳδίας δύναμις καὶ ἄνευ ἀγῶνος καὶ ὑποκριτῶν ἔστιν… : διότι ἡ λειτουργία τῆς τραγῳδίας ὑπάρχει καὶ χωρὶς θεατρικὸν ἀγῶνα καὶ ἠθοποιούς…)  θὰ κατανοήσουμε γιατὶ οἱ θεατὲς ἀκόμη καὶ σήμερα γεμίζουν τὰ θέατρα στὶς παραστάσεις ἀρχαίων δραμάτων ἀναζητώντας ἂν ὄχι μιὰν ἐξήγησιν, μιὰ κάποια λύτρωσιν.

 

Κλαῖνε (ἀπὸ χαρὰ ἢ ἀπὸ λύπη) καὶ ἀλαφρώνουν! 

 

Ὀμιλία

 

Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι μόνον αὐτὸ ποὺ κάνει ἀλλὰ κι αὐτὸ ποὺ σκέπτεται. Εἶναι τὸ δρῶν πρόσωπον ἀλλὰ καὶ τὸ διανοούμενον, ποὺ προβάλλει καὶ στηρίζει τὶς ἀπόψεις του, ἀναπτύσσει τὶς σκέψεις του, καθὼς βρίσκεται σὲ διαλεκτικὴ ἀλληλεπίδραση μὲ τὸν περιβάλλοντα κόσμο. Εἶναι Γλῶσσα - Λόγος καὶ Λογική.

Ἡ γνῶσις τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης προσφέρει πληρεστέρα γλωσσικὴν ἀντίληψιν τῆς νεοελληνικῆς, πλουτίζει τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο, μᾶς βοηθᾶ νὰ διατυπώνουμε τοὺς στοχασμοὺς καὶ τὰ αἰσθήματά μας μὲ εἱρμό. Ἡ κυριολεξία, ἡ εὐλυγισία, ὁ πλοῦτος, ἡ ἀκριβολογία, ἡ μουσικότητα, ἡ πληρεστέρα ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στὴν λέξιν καὶ στὸ ἐννοιολογικόν της περιεχόμενον, μᾶς βοηθοῦν νὰ καλλιεργήσουμε τὴν σκέψιν μας, νὰ νοιώσουμε αἰσιόδοξοι, ἐλεύθεροι καὶ δημιουργοί.

Εἴμαστε Ἕλληνες, καὶ παραμένουμε Ἕλληνες μετὰ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια, μὲ τὴν ἴδια γλῶσσα – φυσικὰ πιὸ ἐξελιγμένη -, μὲ τὰ ἴδια ἰδανικά, τὶς ἴδιες ἀξίες, τὸν ἴδιο, λίγο ὡς πολύ, χαρακτῆρα, πρέπει (: μᾶς ταιριάζει, μᾶς «πηγαίνει») νὰ ὁμιλοῦμε… ἑλληνικά!

Εφηβικά Τμήματα

γωγ φήβων, γι παιδι Γυμνασίου –Λυκείου

 

Πιστοὶ στὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἀντίληψη σύμφωνα πρὸς τὴν ὁποία ἡ φιλοσοφία δὲν ἀποτελεῖ «εἰδικότητα» γιὰ ὀλίγους ἀλλὰ πρωταρχικὸ μέλημα τοῦ κάθε ὁλοκληρωμένου ἀνθρώπου, συνεχίζουμε καὶ αὐτὴ τὴν χρονιὰ στὸ «Τμῆμα Ἀγωγῆς Ἐφήβων» τὴν φιλοσοφικὴ διδασκαλία, συνδυάζοντας πάντοτε τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σοφία μὲ σύγχρονους προβληματισμοὺς ποὺ ἀπασχολοῦν ἰδιαιτέρως σήμερα τοὺς νέους.

 

Παράλληλα μὲ τὸ βιβλίο μας, θὰ ἀσχοληθοῦμε ἐπίσης μὲ τὸν πλατωνικὸ «Κρίτωνα» ὥστε οἱ μαθητὲς καὶ οἱ μαθήτριες νὰ γνωρίσουν καλύτερα τόσο τὸν ἴδιο τὸν Σωκράτη ὅσο καὶ τί σημαίνει, διαχρονικά, «βίος φιλοσόφου».

 

Τὰ φιλοσοφικὰ κείμενα διδάσκονται πάντοτε στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, μὲ ἄλλα λόγια στὴν γλώσσα στὴν ὁποία γράφτηκαν, ἐνῶ ἕνας ἀκόμη στόχος τοῦ μαθήματος εἶναι νὰ καλύπτονται τὰ κενὰ ποὺ ἀφήνει συχνὰ ἡ σχολικὴ ἐκπαίδευση στὴν διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.

Παιδικά Τμήματα

Προσχολικὸν Ἔτος

Τὰ παιδιὰ ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα μέσα ἀπὸ τὴν ἐκμάθηση τῶν μύθων τοῦ Αἰσώπου καὶ τὴν δραματοποίησή τους. Παράλληλα, διδάσκονται ἑλληνικὰ ἤθη καὶ ἔθιμα.

Παιδικόν Α’

Τὰ παιδιὰ δημιουργοῦν διαλόγους στὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ διδάσκονται μύθους τοὺς Αἰσώπου. Δίδεται ἰδιαίτερη ἔμφαση στὴν ἐτυμολογία καὶ στὶς οἰκογένειες τῶν λέξεων, ἐνῶ παράλληλα γίνεται συνδυασμὸς προφορικοῦ καὶ γραπτοῦ λόγου. Ξεκινᾶ ἡ ἐκμάθηση τοῦ πολυτονικοῦ καὶ γίνεται εἰσαγωγὴ στὴ γραμματική.

Παιδικόν Β’

Στὴν ἴδια λογικὴ καὶ νοοτροπία τοῦ Ἃ τμήματος, αὐτὴ τὴ φορὰ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ μεγάλου δημοτικοῦ, συνεχίζουμε μὲ μύθους τοῦ Αἰσώπου, ἔρευνες λέξεων, δραματοποίηση τοῦ μαθήματος καὶ πολὺ παιχνίδι.

 

Ἒκθεση (Δ –Στ Δημοτικού)

 

Σήμερα, πολὺ περισσότερο ἴσως ἀπὸ κάθε ἄλλη φορᾶ στὸ πρόσφατο παρελθόν, πολλοὶ μαθητὲς καὶ μαθήτριες αἰσθάνονται μία ἀμηχανία ἀπέναντι στὴν δραστηριότητα τῆς παραγωγῆς γραπτοῦ λόγου. Στόχος αὐτοῦ του μαθήματος ποὺ ἐγκαινιάζει φέτος ἡ «Ἑλληνικὴ Ἀγωγὴ» εἶναι νὰ ἀνακαλύψουν τὰ παιδιὰ τὴν γοητεία τοῦ γραπτοῦ λόγου καὶ τὶς πολλαπλὲς δυνατότητες νὰ ἐκφραστοῦν μέσα ἀπὸ αὐτόν.

 

Τὰ παιδιὰ θὰ ἐξοικειωθοῦν μὲ ἀρκετὰ εἴδη γραπτοῦ ἀλλὰ καὶ προφορικοῦ λόγου, ὅπως τὸ παραμύθι, τὸ διήγημα, τὰ περιγραφικὰ κείμενα, τὰ κείμενα ἐπιχειρηματολογίας, καὶ ἄλλα ἀκόμη, ἀντίστοιχα πρὸς τὴν ἡλικία τους καὶ τὶς σχολικὲς ἀπαιτήσεις ἀλλὰ συγχρόνως καλύπτοντας τὰ κενά της σχολικῆς ἐκπαίδευσης καὶ σὲ αὐτὸν τὸν τομέα. Θὰ καλλιεργήσουν τόσο τὴν φαντασία τοὺς ὅσο καὶ τὴν λογικὴ σκέψη τους, θὰ ἐμπλουτίσουν τὸ λεξιλόγιό τους καὶ θὰ διευρύνουν τὶς ἱκανότητές τους στὴν γραπτὴ καὶ προφορικὴ ἔκφραση.

 

Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μαθήματος τὰ παιδιὰ θὰ ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μὲ λογοτεχνικὰ κείμενα κατάλληλα γιὰ τὴν ἡλικία τους καὶ παράλληλα θὰ ἀσκοῦνται τὰ ἴδια στὴν δημιουργικὴ γραφὴ καὶ τὴν παραγωγὴ γραπτοῦ λόγου.